Po ponad osiemdziesięciu latach od zakończenia II wojny światowej, jej skutki nadal odciskają swoje piętno w przestrzeni polskich miast. Niejednokrotnie równie istotny wpływ na ich współczesny obraz miały jednak również decyzje planistyczne podejmowane po 1945 roku, których uzasadnienia należy szukać w rosnących potrzebach mieszkaniowych oraz w postrzeganiu historycznego zasobu mieszkaniowego jako problemu. W artykule przedstawiono studium przypadku przekształceń Nowego Dworu Gdańskiego po 1945 roku. Szczególne miejsce poświęcono w nim losom przedwojennej zabudowy mieszkaniowej, wpisując je w szerszy problem obserwowany na terenie tzw. Ziem Odzyskanych. Analizą objęto obszar miasta w jego współczesnych granicach administracyjnych. Podstawę do badań stanowiły plany i mapy, dokumentacja aktowa, fotografie oraz wizje lokalne. Pozwoliło to na chronologiczne rozwarstwienie zabudowy, identyfikację obszarów największych przeobrażeń oraz ustalenie kluczowych czynników na nie wpływających.