Artykuł poświęcony jest analizie funkcjonowania karczem w północnych obszarach komturstwa elbląskiego, obejmujących komornictwa Pasłęk, Burdajny, Morąg i Miłakowo oraz Urząd Leśny w Młynarach, w XV wieku. Celem pracy jest ukazanie miejsca karczmy w strukturze osadniczej oraz omówienie zjawiska pustoszenia karczem i podejmowanych przez władze zakonne działań zmierzających do ich odbudowy. Autor stawia tezę, iż karczmy stanowiły istotny element gospodarki zakonu krzyżackiego, a dążenie do utrzymania ich odpowiedniej liczby wynikało przede wszystkim z ich znaczenia fiskalnego i systemu czynszów rocznych. Podstawę źródłową badań stanowią księgi czynszowe. Zastosowanie metody geograficznej i statystycznej umożliwia analizę rozmieszczenia karczem oraz określenie skali ich zniszczeń i odbudowy. Ustalenia badań uzupełniają dotychczasowy stan wiedzy nad organizacją przestrzeni i życiem codziennym państwa zakonnego.